در ليسبون پايتخت اين كشور افراد
فقيري به چشم مي خورند كه مدارك عالي دانشگاهي دارند اما به تكدي گري روي آورده
اند. بسياري از متكديان تحصيلكرده در اين كشور مجبور به جدايي از همسرانشان شده
اند.
برخي از گدايان كوچه و خيابانهاي پايتخت پرتغال كه از سال دوهزار و ده از
محل كار خود اخراج شده اند حتي از گفتن اسم و فاميل خود شرم دارند.سازمان هاي امداد
رسان اين افراد را « فقراي جديد » مي نامند. در پي كاهش سه و سه دهم درصدي فعاليت
هاي اقتصادي و تجاري در سه ماهه دوم سال كنوني ، شمار متكديان در پرتغال رو به
افزايش است.
ريكاردو كابرال، اقتصاددان پرتغالي گفت: بيكاري پانزده درصد افزايش
يافته است.بيش از نيمي از جامعه بيكار اين كشور يعني در حدود هشتصد هزار نفر، حقوق
و مزاياي بيكاري دريافت نمي كنند.
به گزارش خبرگزاري آلمان از ليسبون، براساس
شاخص بيكاري اداره آمار پرتغال، شمار افراديكه كمتر از سيصدو ده يورو در ماه
حقوق مي گيرند نه و چهار دهم درصد افزايش يافته است.
منتقدان ركود كنوني اقتصاد
اين كشور را ناشي از اقدامات دولت راستگراي پدرو پاسوس كوئلو نخست وزير كه سبب كسري
بودجه اين كشور شده است مي دانند.
سياست هاي رياضت اقتصادي سبب كاهش كسري بودجه
و هزينه هاي استقراضي شده است.از اينرو، اتحاديه اروپا و صندوق بين المللي پول كه
براي برون رفت ليسبون از بحران اقتصادي به آن كمك هفتادوهشت ميليارد يورويي كرد، از
اقدامات رياضتي دولت اين كشور تقدير كرده است.
برغم تلاش هاي دولت اين كشور براي
كاهش كسري بودجه و هزينه هاي وامهاي خارجي، منتقدان عملكرد دولت را سبب افزايش فقر
و افزايش هزينه هاي عمومي و عدم دريافت خدمات اجتماعي توصيف مي كنند.
افزون
برآن، در مقايسه با سال گذشته ميلادي ، بطور ميانگين شمار خانواده هاي فقير افزايش
يافته است.با توجه به افزايش چشمگير فقر، رئيس جمهور اين كشور درباره بالارفتن آمار
خودكشي ناشي از فشارهاي مالي هشدار داد.
از سوي ديگر، روانپزشكان از افزايش شمار
بيماراني كه به دلايل فشارهاي ناشي از افزايش هزينه هاي زندگي دچار سردرگمي شده اند
خبر مي دهند و ماموران امنيتي نيز رشد روز افزون شمار جرايم و بزهكاري اجتماعي را
ناشي از مشكلات اقتصادي مي دانند.در حاليكه نخست وزير اين كشور از آينده خوب خبر مي
دهد، آلوارو سانتوس پيه را، وزير اقتصاد اين كشور از آينده اي تيره و تار خبر مي
دهد.در نتيجه ، بسياري از مردم پرتغال، چاره اي بهتر از مهاجرت از وطن خود نمي
بينند.
سالانه يكصدو بيست تا يكصدو پنجاه هزار نفر از شهروندان اين كشور براي
برخورداري از زندگي بهتر و آينده اي روشن تر كشور خود را ترك مي كنند.در اين ميان،
دانشجويان سهمي بزرگي از پديده مهاجرت دارند. براساس آمار، پنجاه و نه درصد از
دانشجويان رشته هاي مختلف دانشگاهي تصميم دارند پس از پايان تحصيلات كشور خود را به
مقصد يكي ديگر از كشورهاي اروپايي يا مستعمرات سابق اين كشورشامل ، برزيل، آنگولا
يا موزامبيك ترك كنند.
شماري از پناهندگان كه حتي تحصيلات عالي ندارند، ترجيح مي
دهند شب و روز خود را در خيابانها و يا زير پل هاي كشورهاي مقصد سپري كنند. بسياري
از فقرا و متكديان دوره گرد اين كشور نيز در جستجوي مقداري پول براي خروج از
كشورشان هستند.